Instagram

Youtube

Facebook

Twitter

Pozycje na boisku

rules

Zawodnicy posiadają koszulki z numerami od 1 do 15. Każdy numer odpowiada pozycji, na której występuje dany gracz.

Od 1 do 8 to gracze formacji młyna, podzieleni są na trzy linie. Jedynka, dwójka, trójka tworzą pierwszą linię. Lewy filar oznaczony numerem 1, jest zazwyczaj rugbistą dość wysokim (około 180 cm), ważącym 100 kg i powyżej, spełnia bardzo ważną rolę, szczególnie w młynie dyktowanym (zwartym). Jest najwyższym w pierwszej linii, ma to znaczenie przy wrzucie piłki do młyna. Korytarz, czyli odstęp między dwiema przeciwnymi pierwszymi liniami, powinien być na tyle duży, żeby można było bez kłopotu wprowadzić piłkę. Młynarz(numer 2) jest najczęściej niższy od filarów. Po wrzucie piłki w środek korytarza zagrzebuje, czyli przesuwa piłkę nogą za siebie. Najczęściej wrzuca piłkę do autu(chociaż przepis tego nie nakazuje). Trzecim zawodnikiem pierwszej linii jest prawy filar oznaczony numerem 3. Jest on przeważnie o kilka centymetrów niższy od lewego filara i nieznacznie wyższy od młynarza. ?Trójka? musi sprostać bezpośrednio aż dwóm przeciwnikom w młynie zwartym, stąd też jest to bardzo często najsilniejszy gracz w drużynie. Cała pierwsza linia jest ?związana? ze sobą, zawodnicy mocno trzymają się za koszulki i spodenki. Numery 4 i 5 oznaczają drugą linię zawodników zwaną wspieraczami. Z reguły są najwyżsi w drużynie (około 2 metrów). Na nich spoczywa odpowiedzialność za walkę o piłkę w powietrzu, tak w aucie jak i po kopach. W młynie zwartym mają za zadanie pchać partnerów z pierwszej linii, wiążą się ze sobą (łapiąc za koszulki), wkładają głowy między biodra filara i młynarza a drugą ręką (zewnętrzną ? bowiem wewnętrzną są związani ze sobą), chwytają między nogami filara za jego koszulkę i spodenki. W ten sposób są przygotowani do podjęcia walki o wygranie młyna. Zawodnicy od numeru 1 do 5 tworzą tak zwaną pierwszą piątkę młyna, na której spoczywa najwięcej zadań o charakterze siłowym. Formację młyna uzupełnia trzech zawodników trzeciej linii, oznaczonych numerami 6, 7, 8. Dwaj pierwsi (6 i 7) to lewoskrzydłowy i prawoskrzydłowy młyna, zwani popularnie ?rwaczami?. Numer 8 ? to wiązacz. Zawodnicy trzeciej linii mimo dobrych warunków fizycznych, mają zadania o przewadze wytrzymałościowej nad siłowymi (w przeciwieństwie do pierwszej piątki). Powinni posiadać najlepszą wytrzymałość biegową wśród ?młynarzy?, przebiegają bowiem nieraz najwięcej kilometrów w trakcie zawodów, spełniając zadania zarówno ofensywne jak i obronne.

Numerami od 9 do 15 oznaczeni są zawodnicy ataku. Dziewiątka jest łącznikiem młyna ? najczęściej to najniższy i najlżejszy gracz w drużynie. Wielokrotnie jego wzrost nie przekracza 170 cm, a ciężar ciała 75 kg. Porównując warunki fizyczne drugiej linii i łącznika młyna można stwierdzić, że w rugby jest miejsce dla każdego ? rosłego i niższego, ciężkiego i lżejszego, silniejszego i słabszego, szybkiego i trochę wolniejszego. Rugby pozwala się wyżyć chłopcom o różnorodnych warunkach fizycznych i temperamentach. Charakteryzując łącznika młyna ? zawodnik ten powinien być ?mózgiem? drużyny. Musi umieć podjąć właściwą decyzję mającą na celu dobro całego zespołu. Jest tym, który ?rządzi? na boisku, przede wszystkim zawodnikami młyna. Powinien umieć zmusić swoich kolegów do realizacji założeń taktycznych i jego poleceń. To on wprowadza piłkę do młyna zwartego i najczęściej podaje po wygranej zagrywce. Stara się też wybrać piłkę po przegrupowaniach, podejmuje decyzje o wyborze rozwiązań taktycznych. Wreszcie, to on przebiega na boisku podczas meczu najwięcej kilometrów, z czego dużą część sprintem. Łącznik młyna jest tym, który rządzi i dyryguje młynem, natomiast takim zawodnikiem w ataku jest łącznik ataku, oznaczony numerem 10. Powinien umieć doskonale grać się nogą i podobnie jak obrońca kopnąć piłkę najdalej i najcelniej. Podejmuje decyzje o taktycznym przesunięciu gry kopem od swojego pola punktowego lub rozpoczęciu gry ręką, czyli zainicjowaniu akcji ofensywnych drużyny. Środkowi oznaczeni numerami 12 i 13 są sprawni, wybiegani i bardzo często przez nich przechodzą akcje ofensywne ataku. Numery 11 i 14 to skrzydłowi ataku. Powinni być najszybszymi zawodnikami na boisku i zdobywać najwięcej przyłożeń. Wielokrotnie potrafią przebiec 100 metrów w granicach 11 sekund i są bardzo trudni do zatrzymania przez przeciwników. W rugby nie ma bramkarzy, ale jest obrońca z numerem 15 na koszulce. On także powinien umieć kopnąć piłkę daleko i celnie, szczególnie w sytuacjach obronnych. Obrońca i łącznik ataku najczęściej podczas meczu grają nogą.

Nieco inne cechy decydują o przydatności zawodnika do olimpijskiej odmiany siedmioosobowej, w której jeszcze większego znaczenia nabierają szybkość i umiejętność operowania piłką. Mniejsza ilość stałych fragmentów gry i uproszczone w stosunku do ?15? przepisy gry sprawiają ponadto, że odmiana ta stanowi doskonałą okazję do zapoznania się z rugby. Oczywistym jest także, że istnieją wybitni specjaliści tej odmiany gry, jednak zarówno w Polsce jak i na świecie większość graczy podejmuje rywalizację w obu jej odmianach.

Wspierają nas